ΜΑΤΙΑΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ του Γιάνους Κόρτσακ

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Συγγραφέας: Γιάνους Κόρτσακ

Θεατρική διασκευή: Άλκη Ζέη

Σκηνοθεσία: Γιώλικα Πουλοπούλου

Μουσική: Τάσος Καρακατσάνης

Σκηνικά, φροντιστήριο: Κατερίνα Μηλιαρέση

Αφίσα, φωτογράφιση, βίντεο: Νίκος Τζαβάρας

Κατασκευή σκηνικού:Γιώργος Αγγελόπουλος

Φωτισμοί: Γιώργος Ηλιόπουλος

Υπεύθυνος  ήχου: Γιώργος Μίνος

Τεχνική υποστήριξη : ΗΧΟΣ-ΦΩΣ

Επιμέλεια προγράμματος: Λέττα Πετρουλάκη

ΔΙΑΝΟΜΗ:

Ματίας: Δημήτρης Κεχαγιάς

Φαρδαμπούρδα: Τόνια Κυριαζή

Υπουργός Εσωτερικών: Νεφέλη Κρητικάκη

Υπουργός Οικονομικών: Περικλής Νόκας

Υπουργός Άμυνας: Τόνια Οικονομάκου

Υπουργός Παιδείας: Γιάννης Αρβανίτης:

Υπουργός Δικαιοσύνης: Αναστασία Μαυρέα

Τίτος: Χρήστος Σπυρης

Ρόζα: Σοφία Δασκαρόλη

Κική: Βασιλική Παπαδοπούλου

Καίτη: Ιωάννα Βλάσση

Φάφας: Γιάννης Πολυχρονόπουλος

Κάρολος: Φοίβος Λαμπρόπουλος

Δασκάλα: Χαρά Μπακέα

Γιαγιά Καρολίνα: Ζωή Κεχαγιά

Μπαμπάς Φάφας: Σωτήρης Βουρλάκος

Μπαμπάς Τίτος: Ορφέας Χριστακούδης

Μαμά Κική: Τόνια Κυριαζή

Στρατηγός: Νικολέττα Σαρέλα

Στρατιώτες: Κυριάκος Λιανέας, Παναγιώτης Μανδηλάρης, Στέφανος Κάλλας

Περαστικοί:Γιάνναρος Παναγιώτης, Μαρία Μπρέγιαννη

Εφημεριδοπώλες: Γεωργία Σκόκου, Δημήτρης Παντολέων, Νίκος Φαββατάς

ΤΟ ΕΡΓΟ

Ζούμε σε μια εποχή σκληρή , που λείπει η ευαισθησία για την ανθρώπινη ζωή , ο ανθρωπισμός  για αυτούς που υποφέρουν, η αλληλεγγύη για αυτούς  που χρειάζονται βοήθεια.   Ο  ένας πόλεμος διαδέχεται τον άλλον σε γειτονικές  χώρες.Χιλιάδες  παιδιά χάνονται άδικα στα συντρίμμια και κανείς  από τους επικεφαλής  που παίρνουν τις μεγάλες παρανοϊκές αποφάσεις δεν αναλογίζονται τις δικές τους ευθύνες. Η βία θεωρείται δύναμη, έχει απλώσει τα πλοκάμια της  παντού.

Ποιο είναι το μέλλον αυτού του κόσμου; Ποιος ρώτησε τα παιδιά αν θέλουν την καταστροφική πορεία της ανθρωπότητας;

Το έργο μιλά για τον άνθρωπο και για την αξία που έχει η ζωή του από την χρονιά μηδέν έως την πιο ενήλικη εκδοχή του. Μιλά για την συνεργασία και την αξία της αλληλοϋποστήριξης, την σημασία του να ζητάμε και αντίστοιχα να προσφέρουμε βοήθεια ανεξάρτητα από την ηλικιακή ομάδα στην οποία ανήκουμε, την ανάγκη μας να ακούγεται η γνώμη μας, την ανάγκη να νιώθουμε αρκετοί και αρκετές, την ανάγκη να παραμένουμε διαυγείς, αθώοι και ανοιχτόμυαλοι.

Το παραμύθι του Γιάνους Κόρτσακ αγκαλιάστηκε ευλαβικά και από τα δικά του χέρια γιατί δεν μας κουνά το δάχτυλο για να γίνουμε καλύτεροι αλλά κλείνει συνωμοτικά το μάτι για να μας ανοίξει την πόρτα και τον νου στην προοπτική, στην επόμενη μέρα που σίγουρα μπορεί να είναι καλύτερη ουσιαστικά αν λίγο μετακινηθούμε και αν θυμηθούμε τις ανθρώπινες ποιότητες μας που κουκουλώνονται πολλές φορές άθελά μας.

Η κοινωνία μας χρειάζεται ενεργούς, αλληλέγγυους διαθέσιμους και άφοβους πολίτες. Ας φροντίσουμε τέτοιοι να είναι τα παιδιά μας. Αισιοδοξούμε πως θα το πετύχουμε αρκεί να δείχνουμε εμείς, οι μεγάλοι και οι σοφοί, τον τρόπο, αρκεί να ανοίξουμε σιγά σιγά αυτή την συμβολική πόρτα, τα αυτιά και τον νου μας.