«ΤΟ ΣΑΚΑΚΙ… ΒΕΛΑΖΕΙ»
Διασκευή από το βιβλίο του Στανισλάβ Στρατίεβ «Το σακάκι που βελάζει»

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Διασκευή- σκηνοθεσία: Γιώλικα Πουλοπούλου
Μουσική: Χρήστος Καλαϊτζόπουλος
Σκηνικά- κοστούμια: Βενετσάνος Μπαλόπουλος
Αφίσα- βίντεο- φωτογραφίες: Νίκος Τζαβάρας
Φωτισμοί: Γιώργος Ηλιόπουλος
ΔΙΑΝΟΜΗ (Παίζουν με αλφαβητική σειρά, οι φοιτητές)
Βαβουλέα Αντωνία, Γκόνη Γιώτα, Κατσικολόγου Αγγελική,  Κραουνάκης
Μιχάλης,  Μελισσουργάκη Κατερίνα, Μπέιντο Κρίστα, Σύρκου Βενετία, Τσελέντη
Σταματίνα, Τζαβέλα Ευαγγελία, Τζουβάρας Ηλίας. 

ΤΟ ΕΡΓΟ
Πόσες φορές αγανακτήσαμε, θυμώσαμε, μαλώσαμε, χάσαμε τον έλεγχο, σιχτιρίσαμε
υπαλλήλους και δυστυχώς απογοητευτήκαμε περνώντας από γραφείο σε γραφείο
δημόσιας υπηρεσίας για να βρούμε λύση σε ένα πρόβλημά μας που κωλυσιεργούσε
λόγω της γραφειοκρατίας που επικρατεί και ανθίζει στη δημόσια διοίκηση;
Πόσες φορές κάποιοι πολίτες δεν σκέφτηκαν να μιζώσουν δημόσιους υπαλλήλους
για να προχωρήσει υπόθεσή τους, που κωλυσιεργούσε άδικα λόγω γραφειοκρατίας;
Το τέρας της γραφειοκρατίας, από γέννησης του Ελληνικού κράτους, ροκανίζει
εγκληματικά τα θεμέλια της σωστής, σύντομης, δημοκρατικής και δίκαιης λειτουργίας
της δημόσιας Διοίκησης, εις βάρος του λαού.
Μήπως η τέχνη μέσα από το θέατρο, αφυπνίσει συνειδήσεις σε νομοθέτες,
κυβερνώντες και ενεργούς πολίτες για μια μεγάλη αλλαγή στη λειτουργία του
Δημοσίου προς όφελος της κοινωνίας των απλών πολιτών;
__________________________________________________________________

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΔΑΣ

Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε μια εμπειρία από κάποια υπηρεσία στην οποία δεν
εξυπηρετηθήκαμε τελικά, άδικα “σπαταλήσαμε τον χρόνο” μας, ή τέλος πάντων
φανήκαμε παράλογοι ενώ μιλούσαμε για το αυτονόητο. Η γραφειοκρατία, μας
“στοιχειώνει”. Το ίδιο συμβαίνει και στον Ιβάν: προσπαθεί εύλογα να αποδείξει πως
“δεν είναι ελέφαντας” σε ένα περιβάλλον που δεν φαίνεται να τον ακούει.
Επέλεξα να εμβαθύνω σε αυτό το κείμενο με την νεοσύστατη ομάδα των
φοιτητ(ρι)ών γιατί πιστεύω πως οι νέοι_ες ενήλικες έχουν τον πρώτο λόγο στην
αλλαγή του κοινωνικού κατεστημένου και χρειάζονται ερεθίσματα για να ανοίξουν το
στόμα και την καρδιά τους και να αποτελέσουν ενεργό κομμάτι της κοινωνίας μας και
των διαλόγων μέσα σε αυτήν.
Οι χαρακτήρες που θα ζωντανέψουν μπροστά σας ξεπήδησαν από το μυαλό του
συγγραφέα το μακρινό 1976 και σήμερα, εν έτη 2023, συνεχίζουν να είναι μες την
αλληγορικότητά τους ανησυχητικά επίκαιροι και αναμφίβολα παράλογα αστείοι.
Οι αποψινοί ηθοποιοί προσπάθησαν πολύ για το θέαμα που θα σας προσφέρουν
και νιώθω περήφανη για αυτό το συλλογικό δημιούργημα.
Ευχαριστώ την ομάδα για την εμπιστοσύνη και εσάς που ήρθατε. Εύχομαι από
καρδιάς, ο καθένας και η καθεμιά σας να συμπορεύεται βαθύτερα από κοινού με το
περιβάλλον του.

Οι ηθοποιοί γράφουν για τη θεατρική εμπειρία τους
(...) Πώς αισθάνεται κάποιος που έχασε τον εαυτό του για να χωρέσει σε μια κούτα
που δεν διάλεξε, που δεν ανταμείφθηκε ενώ πρέσβευε ευλαβικά τα πιστεύω του;
Ποια μοίρα αξίζει σε έναν τέτοιο άνθρωπο; Ένα “αίσιο” θεατρικό τέλος πάντα
ανακουφίζει. Δεν αντιστοιχεί όμως πάντα στην πραγματικότητα. (...)
Αγγελική Κατσικολόγου
Μας συγκινεί πλέον η τέχνη; Για πόσο ακόμα; Όταν ένας άνθρωπος φτάνει στο
σημείο να αναπαραστήσει  την αδικία που βιώνει, του δίνουμε την σημασία που του
αναλογεί; Και αν η καλλιτεχνική του έκφραση, μας δίνει το “μήνυμα”, λειτουργεί σαν
ισχυρό ερέθισμα για να συνδράμουμε; (...)
Το ουσιαστικό ζήτημα μάλλον δεν είναι το πόσο “θα αντέξω” αλλά το ποιος θα
συνεχίσει- ενισχύσει τον αγώνα μου όταν κουραστώ ή χρειαστεί να εγκαταλείψω.
Μιχάλης Κραουνάκης
(...) συμβιβαζόμαστε και ζούμε με τα πράγματα ως έχουν ενώ γνωρίζουμε πως αυτό
που χρειάζεται είναι η ριζική αλλαγή. 

Κρίστα Μπέιντο
Εάν ένας δικαιωθεί, είναι πιθανό αργότερα να δικαιωθεί και κάποιος ακόμα. Πρέπει
να παλεύεις όσο περισσότερο μπορείς, για να αποδείξεις την αδικία. (...)

Σταματίνα Τσελέντη